Bujar Nishani: Kuvendi Kombëtar i PD-së u mblodh, jo për të adresuar hallin politik të  demokratëve, por për të mbuluar hallin politik të Lulzim Bashës

54
Sigal

/Gazeta TELEGRAF

Kuvendi Kombëtar i PD-së ka qenë historikisht evenimenti jo vetëm më i rëndësishmi nga pikpamja institucionale, por dhe më emocionali, nga pritshmëritë dhe inspirimi politik. Veçanërisht, në kohën opozitare, ai ishte i vetmi vend e moment ku projektohej vizioni i ri politik, platformat e betejës politike dhe, hapësira e resurseve të vlefshme njerëzore. Nuk është se në të shkuarën kuvendet kanë prodhuar “çudira”, ka patur dhe momente për t’u harruar, por në tërësinë e tyre, më e pakta, kishin seriozitetin dhe para betejave elektorale kanë projektuar fitoren ! Kuvendi i fundit Kombëtar, ai i 17 korrikut 2021, megjithëse i pari në llojin e vet, do të duhet të harrohet sa më shpejt. Si shumë fenomene që po i ndodhin PD-së për herë të parë në historinë e vet, ashtu dhe Kuvendi i saj Kombëtar, për herë të parë u kthye në një Teatër Absurd!

“Basha sot është jo vetëm borxhliu më i madh ndaj PD-së në të gjithë historinë e saj, por është dëmtuesi dhe autori i shkatërrimit më të dhimbshëm të saj”

Kuvendi Kombëtar i PDSH-së u mblodh jo për të adresuar hallin politik të PD-së e demokratëve, të opozitës shqiptare e vuajtjeve të shqiptarëve, por u thirr për të mbuluar hallin politik të L. Bashës.  Situata e rëndë për PD-në dhe opozitën si institucion, kërkonte krejt tjetër gjë. Dramatikisht tjetër! PD vinte në këtë Kuvend me humbjen e 4 (katërt) radhazi përballë kundërshtarëve të vet! PD për herë të parë në historinë e saj mbetet 3(tre) mandate rrjesht në opozitë, (12 vjet) dhe me risk shumë të lartë për t’i humbur përsëri zgjedhjet e rradhës. PD vinte në këtë Kuvend më e përçarë se kurrë dhe me një strukturë në kaos, të lënë në mëshirën e fatit, për vite me rradhë. PD vinte në këtë Kuvend, pa asnjë kolonë identiteti si parti konservatore, pa ideologji, pa ekip përfaqësues, me humbje të madhe besimi, pas dështimit të rëndë elektoral. PD vinte në këtë kuvend me rezultate fataliste, duke marrë në zgjedhjet e 25 prillit 60 mijë vota më pak se sa në vitin 2013 kur doli humbëse pas 8 vitesh në qeverisje dhe me 120 mijë vota më pak se sa në 2009, kur ishte fitorja e fundit për PD! Kuvendi duhej të ishte vendi dhe koha e analizës përfundimtare, e reformimit tërësor të statutit të partisë, e marrjes së përgjegjësive politike, të ideimit dhe qartësimit të parimeve ideologjike dhe kolonave themelore të partisë, të miratimit të tezave të betejës politike, e vijave të kuqe ndaj rregjimit përballë, e hapësirës për qytetarinë e stilin modern të bërjes politikë, të ndryshimit radikal të modelit për krijimin dhe funksionimin e instrumentave dhe institucioneve brenda partiake.

“Përpjekja, persistenca dhe beteja për ta shpëtuar PD-në dhe për të mos e lënë peng të Teatrit Absurd, është sot përgjegjshmëri. Është pothuajse një Mision”

Duhet të ishte Kuvendi i “Pikave mbi I”!

Duhet të ishte momenti i fillimit të rikthimit të shpresës! Të gjitha këto, u refuzuan e u zëvendësuan me një Teatër Absurd! Të vetmet ndryshime statutore ishin kundër vetë partisë, kundër vetë anëtarëve të partisë. Shndërrimi i Këshillit Kombëtar nga një institucion i lartë vendimmarrës në copëzim departamentesh këshillimore e dëmton rëndë vetë partinë! Këshilli Kombëtar duhet të përfaqësonte në mënyrë proporcionale shtrirjen territoriale të PD-së. Kukësi, Gjirokastra, Peshkopia, Korça, Tirana, Elbasani, Durrësi, Mirdita, Devolli, Malësia, e kështu me rradhë të gjitha rrethet, duhet të kenë përfaqësuesit e tyre të drejtpërdrejtë në Këshill. Heqja e të drejtës së propozimit edhe formal të anëtarësisë për kandidatët në zgjedhjet lokale, tregon se përçmimi ndaj anëtarësisë është karakteristika e lidershipit aktual në detyrë. Ky kuvend duhet të kishte sanksionuar motodikën e garës në parti. Primaret si dimension i lirisë, demokracisë, meritokracisë dhe mundësisë për fitore, duhet të ishte formula themelore në ndërtimin e strukturës garuese, si brenda parties, ashtu dhe në përzgjedhjet e përfaqësimit në garat elektorale lokale e qendrore. Nëse flasim për hapje të partisë ndaj vlerave përfaqësuese e influencuese në opinion, vetëm sistemi i garës së drejtë e garanton hapjen e partisë. Çdo gjë tjetër është veçse retorikë pavlerë. Ky kuvend duhet të kishte sanksionuar integritetin e përfaqësuesve. Marrja dhe bërja publike me detyrim e vërtetimit të pastërtisë së figurës nga komisioni i dosjeve të Sigurimit të Shtetit, për të gjithë ata që garojnë nga niveli i kryetarit të degës, Këshillit Kombëtar, Kryesisë Qendrore e çdo niveli tjetër qendror (departamente, sekretariate, komisione) duhej sanksionuar në Statut. Statuti nuk duhej të lejonte askënd të hynte në garë për këto mekanizma pa e bërë më parë publik këtë dokument. Vetëm kështu, do të sigurohej integriteti i përfaqësimit.  Çdo gjë tjetër është retorikë e pavlerë. Ky Kuvend kishte shumë punë për të bërë, por nuk bëri asnjë! E vetmja retorikë dhe akt statutor i këtij Kuvendi, ishte garantimi i “represionit” të L. Bashës mbi Partinë Demokratike. L. Basha vendosi pas 8 vitesh t’i tregojë “dhëmbët” e pushtetit të tij anëtarësisë, simpatizantëve, veprimtarëve, votuesve të Partisë Demokratike.

“Cilido që sot shqetësimet, preokupimin, kambanën e alarmit, i sheh, i percepton, i konsideron apo dhe i beson si inate apo mëri personale ndaj L. Bashës, thjesht ka mbetur në parapolitikë e është në kundra/kohë “

L. Basha nuk e kupton dot se, kjo sjellje qesharake, e degradon edhe më shumë perceptimin për të, në mes antarësisë së PD-së, në mes votuesve të PD-së, e madje, tek i gjithë opinioni publik. L. Basha pasi e ka zvogëluar, dobësuar dhe kthyer Partinë Demokratike pothuajse në një Organizatë me kohë të pjesëshme, (për nga forca politike dhe perceptimi publik), tashmë po injekton në të edhe mungesën e seriozitetit. L. Basha nuk do garë. se nuk do hapjen e partisë. Nuk do hapje, se ka frikë nga kontrasti i madh  me personalitetet që mund të integrohen në PD, që do ta ekspozonin atë totalisht në syrin dhe gjykimin e opinionit publik. L. Basha ka tmerr nga kontrasti, pasi “borxhlinjtë” e tij nuk do thonë dot më:  “po iku ai, kush do të vijë”?! Ai nuk ikën, se ka gjetur punë në PD.  Nga puna kur je i paaftë e bën dëm, veç të pushojnë. Vetë nuk ikën asnjë i paaftë! L. Basha nuk do meritokraci e të aftë.  L. Basha nuk do fitues, ai do veç “borxhlinj” pasi veç atë lloj kontrate njeh, ai mendon se veç ajo lloj kontrate ekziston në këtë botë e veç atë lloj kontrate mund të lidh dhe ai, me të tjerët. L. Basha hyri në privilegjet e pushtetit, pa asnjë ditë kontributi në strukturat dhe përpjekjet e Partisë Demokratike. L. Basha nuk e di se çfarë është partia?!  Pasi L. Basha, nuk e di se çfarë është seksioni i PD-së, nuk e di se çfarë sakrifice është të jesh komisioner i PD-së në komisionet e votimit apo numërimit, nën kërcënimet e bandave të pushtetit. Nuk i ka bërë kurrë këto punë ndonjëherë për partinë! L. Basha nuk ka rendur kurrë të bëjë fushatë, të mbledhë vota, të luftojë për ndonjë përfaqësues të PD-së në gara elektorale. Ai veç ka përfituar nga sakrificat e të tjerëve dhe vetë është ulur direkt e këmbëkryq mes tepsisë së halves, që prej ditës së parë të katapultimit fatkeq, në kupolën vendimarrëse të PD-së. L. Basha nuk e di as se çfarë është shteti, sepse puna e parë që ka bërë në Shqipëri, është Ministër! Të gjitha këto privilegje do të kishin vlerë nëse L. Basha, do t’ja kishte shpërblyer me punë e rezultat politik PD-së dhe anëtarësisë së saj.  L. Basha jo vetëm nuk i ktheu asnjë arritje të qenësishme, por i zhyti në kaos, përçarje e humbje shkatërruese në 4 përballje elektorale rrjesht duke i lënë 12 vite në opozitë të pandërprerë, si kurrë më parë. Privilegjet e pamerituara që fitoi e vazhdon t’i keqpërdorë,  i shndërroi në shkatërrimin dhe degradimin e të gjithë partisë, në shkatërrimin e vlerave, interesave dhe jetës individuale e familjare të demokratëve anekënd vendit. L. Basha sot, është jo vetëm borxhliu më i madh ndaj PD-së në të gjithë historinë e saj,  por është dëmtuesi dhe autori i shkatërrimit më të dhimbshëm të saj. L. Basha ia doli t’i shkaktojë demokratëve atë që nuk arritën t’ja bënin dot as F. Nano, as E. Rama e asnjë prej kundërshtarëve të tyre politikë në 30 vitet e betejave politike. L. Basha e di shtetin “lodër”, ku mund të argëtohet e partinë zyrë, ku mund të punësohet! Ka 8 vjet që sa herë E. Rama i fut një shpullë në faqe L. Bashës, ky i kthen faqen tjetër. Sapo i vjen shpulla e rradhës në faqen tjetër, i rikthen faqen e parë. Problemi nuk është se na dhimbset faqja mavi e L. Bashës nga shpullat e E. Ramës, por na ka nxirë fytyrën të gjithëve, pasi ky paraqitet faqe botës si Kryetari i PD-së dhe si  alternativa qeverisëse e Shqipërisë. PD është e madhe, është shumë e madhe, jo vetëm si trashëgimi, jo vetëm si qëndresë, jo veç si frymë, jo vetëm si investim i 620 000 shqiptarëve që e votuan së fundmi. Por ajo ka nevojë të bëhet akoma më e madhe  si dimension, si vlerë, si besim, i shumicës së shqiptarëve. Por në vend të kësaj, PD sot po vritet, pak nga pak, e ditë për ditë.