Skocezi që bleu një fshat të tërë në Itali: Ishte një iniciativë e çmendur

93
Sigal

Italia ka shitur në vitet e fundit qindra shtëpi të rrënuara pothuajse falas, falë skemave për të tërhequr banorë të rinj dhe për të rigjeneruar komunitetet rurale.

Por për një burrë, blerja e një shtëpie të vetme nuk ishte e mjaftueshme. Ai bleu një fshat të tërë.

Biznesmeni skocez Cesidio Di Ciacca sapo ka përfunduar rinovimin e Borgo I Ciacca, një fshat rural që daton në vitet 1500.

Ndodhet në rajonin e egër dhe të thyer të Ciociaria, midis Romës dhe Napolit, në këmbët e qytetit të Picinisco.

“Në fund të shekullit të 20-të, gjyshërit e mi Cesidio dhe Marietta u larguan nga fshati në kërkim të një të ardhmeje më të mirë,” tha Di Ciacca për CNN

“Ata migruan në Skoci, duke lënë pas fshatin e tyre të lindjes, i cili ra në harresë për gjysmë shekulli.”

“Ishte një vend fantazmë. Fillova ta rikuperoja më shumë se 10 vjet më parë. Ishte një detyrë e madhe, por tani më në fund është gjallë përsëri.”

I joshur nga nostalgjia për tokën e të parëve të tij dhe pasi kishte krijuar financat e tij si avokat dhe konsulent, Di Ciacca vendosi të kthehej për t’i dhënë frymë fshatit që familja e tij kishte lënë pas dhe për të rinovuar ekonominë e tij lokale.

Më parë në fshat kishte ndërtesa prej guri të rrënuara, hambare dhe dhoma magazinimi pa dritare me dyer të plasaritura dhe shkallë të paqëndrueshme, ndërsa tani përmban ndërtesa të stiluara mjeshtërisht me ngjyra pastel me një shteg panoramik rrethor me pamje nga kodrat e blerta.

Në fshat ka një mensë vere, një sallë konferencash, një bibliotekë dhe dy suita për të akomoduar mysafirët.

Në vreshtat e pronës rritet rrushi Maturano, një varietet i humbur më parë që është rikuperuar.

Di Ciacca ka lindur në fshatin e peshkimit Cockenzie, jashtë Edinburgut, por thotë se gjithmonë ka pasur një dashuri të thellë për tokën e tij të lindjes.

“Familja ime nuk e humbi kurrë lidhjen me origjinën e saj”, thotë ai. 

“Çdo verë, kur isha fëmijë, prindërit e mi më sillnin këtu për të vizituar të afërmit tanë. Ndërsa rritesha vizitat e mia u bënë më të shpeshta derisa vendosa të nisja një mision jetësor për t’u rilidhur plotësisht me rrënjët e mia dhe për të sjellë nga varri fshatin.”

Hapi i parë ishte gjurmimi i 140 pronarëve të pronave të fshatit prej 30 hektarësh, një proces i gjatë dhe i ndërlikuar i bërë më i vështirë nga fakti se emigracioni i kishte shpërndarë nëpër botë.

“Fshati ishte i copëtuar dhe i ndarë midis kaq shumë trashëgimtarëve që shpesh zotëronin vetëm një cep të një shtëpie, pak kullotë, pyje ose tokë bujqësore, ose thjesht një pemë ulliri,” thotë Di Ciacca.

Di Ciacca thotë se i duhej të merrte të gjithë fshatin në mënyrë që të fillonte punën e restaurimit.

“Mu deshën vite për të blerë të gjitha aksionet, duke i ofruar secilit pronar të vogël një çmim me vlerën e tregut të tokës, edhe nëse parcela e tokës nuk ia vlente, kështu që të gjithë kishin të njëjtën ofertë.”

Regjistri lokal i tokës dhe i kishës ndihmoi në identifikimin e shumë pronarëve.

“Pra, një kushëri i parë e njihte një kushëri tjetër dhe kështu me radhë, si një zinxhir. Gjithashtu komuniteti i emigrantëve në Edinburg, ku shumë ishin shpërngulur, më ndihmoi në kërkim”.

Di Ciaccia-s iu desh të punonte shumë për të bindur disa të afërm që të jepnin pjesët e tyre të fshatit. Edhe pse nuk i përdornin pronat, ata hezituan t’i shisnin për arsye sentimentale.

Pavarësisht se nuk zbuloi detaje se sa investoi, Di Ciaccia pranon se ka shpenzuar një shumë të konsiderueshme për ringjalljen e fshatit, ku shumica e parave shkojnë për rindërtimin.

“Oh! As që dua të mendoj për këtë,” thotë ai. “Sigurisht, ishte një iniciativë e çmendur. Nën-njësitë nuk ishin të shtrenjta, ishte rivendosja që kushtoi shumë.”

Përpara rënies së tij, Borgo Di Ciacca ishte një mikrokozmos i lulëzuar ku gjithsej 60 njerëz jetonin në banesa të vogla prej gati 50 metrash katrorë.