Suplementi Pena Shqiptare/ IZET SHEHU: MBI RRËNOJËN E HARRESËS

73

Mbi rrënojën e harresës ka filluar të mbijë bari,

Zë i largët i të vdekurve fëshfërin edhe ngjeth ajrin.

Jemi shpirtëra të etertë, na kanë prerë e na kanë vrarë

Për së gjalli na groposën, prehje s’gjejmë as në varr.

Na thyen tingullin, na shuan shkronjën, fjalën, këngën na e ngrinë,

Bor’ e zezë ra mbi ne, ra mbi ne fat i vështirë.

Mbi rrënojën e harresës ka filluar të mbijë bari,

Tharë e nxirë syth i shpresës, si një sqep e çukit ajrin.

 

PANJA

A s’më shihni se po thahem?

Mos më lini në harresë!

Kujt t’i lutem,

Kujt t’i falem,

Më kanë dalë të pabesë.

Kam strehuar cicërima,

Klithma, valle e orgji.

Tani që më qaset dimri,

S’më afrohet asnjë njeri.

Që të gjithë më shohin vëngër,

Më përbuz dhe zogth i urtë.

Në rini qeshë panj’ e ëmbël,

Më e ëmbla nga gjithë drutë.

A s’më shihni se po thahem?

Mos më lini në harresë!

E di mirë që do të ndahem,

Ndiej që limfa s’po më rrjedh.