Suplementi Pena Shqiptare/ Zaho  Vasili: Valltari Osman Taka 

104

Zaho  Vasili 

Valltari Osman Taka 

Nën shigjetën e vetëtimës

e nis vallen pa fre, s’ndalet,

Nën klithmën e suferinës

si shqiponjë e hiqte vallen.

 

Pa kur kishin çelur lulet

nën violinën që sillte flladi,

Nga shigjetë, në hark përkulet

shpatën nuk e heq nga shtati.

 

Tek vraponte si murlani

porsi thikë të pret veriu,

në gushë i vunë jataganin

gjithë koshadhet e valiut.

 

Ç’bukuri kish atë ditë

bukurinë e gjithë prillit,

Qeshte si qeshin qershitë

me lule te cepi i syrit.

 

Fshehtas qante vajzëria

u këput një yll si zjarri,

Fshehin sytë gjithë graria,

bukurinë s’e qas litari.

 

Litarin në degë të lisit

me mundim e tundte era,

Valiu heshtjen e prishi:

Amanetin! Fjalë të prera.

 

Ç’i kish rënë një nur i rrallë!

Era fryn përtej në zalle,

E kish zënë mall i madh:

Më lini të heq një valle…

 

Digjeshin yjet në muzgje,

vallja sheshin e përpiu,

Heshti era nëpër lugje,

nyja e litarit ngriu…

 

mbi thua sipër tabanit

nisi vallja e Mëmëzonjës,

Sepse gishtat e Osmanit

qenë si kthetrat e shqiponjës.

 

Ç’dhembje do të ndjente toka,

në ajër merrte fuqinë,

Tek hëna i shkonte koka

balta ndjen dhimbje në brinjë.

 

Vajzat lanë lotët e qeshin

harruar, pas tyre laku,

Ylberi kish rënë te sheshi

dhe i thoshte zjarrit, hapu!

 

Bija e pashait feksi

tek shikonte arnautin,

Frymën brenda do ta pleksi

Me vallen që gurët  zbuti.

 

Turfullon, pashai, u ngrys,

-Para meje do përkulesh

Litari që pret në lis

mos të duket gjerdan lulesh?

 

Hedh syrin nga bija pranë

Për valltarin digjen zjarre,

I ngjan vajzës si luan

sa njëqind sorkadh’ në valle.

 

Ju lut të atit me lot

se nuk varej bukuria,

-Mos e ço te lisi sot

vjen e shpëton Perëndia…!