Suplementi Pena Shqiptare/ Miltiadh Davidhi: Erë trëndelinë

141

MILTIADH DAVIDHI

Erë trëndelinë

(Nënës në pesë vjetorin e ndarjes nga jeta).

Nëna ime! Kur ti filloje e flisje

Zëri yt pikonte nga hojet qiellore

Në shpirtin tim,

Si pikëz mjalti në gojën

E një fëmije të uritur,

E ndjehesha degëza e një peme

Me shumë vlerë,

E lëvizja i lumtur duke fishkëllyer,

Si gjethëz nëpër erë.

*

Kur ecje, ecje ngadalë,

Si fëshfërimë mëngjesi

Duke trokitur lehtë me këmbë

Në tokën e lagur

Me shira dhimbjesh,

Sikur kërkoje një vend pa lot,

Ku të varrosje shpirtin.

*

Eh, nëna ime e mirë, tashmë je kthyer

Në një hënëz të bukur,

Se, hëna s’ka qenë hënë, por grua,

Ndaj, sa herë, që del hëna,

Më duket, se ke dale ti,

Nga meraku, e malli për mua.

*

Mëngjeseve, nëpër vazo mbillje lule,

E ato mbinin ndër varre.

Shpirti yt lotonte e qante për to,

E ndoshta, sërish aty, lule mbjell.

Vdekjen dot se shmangim,

Ndaj duhet të kemi një shpirt të bukur

Si në tokë dhe në qiell.

*

Erë trëndelinë: Rrugët,

Shtëpia, kopshti ku rrije.

U përkujdese së gjalli

Trëndelinat t’i fusnin

Edhe në arkivol, edhe te varri.

Eh, nëna ime, degëz e vogël,

Gjethe e tretur,

Trëndelinë erëmove,

Si në jetë edhe e vdekur.

*

Çudi!  Qyteteve, njerëzve, e varreve,

Që dua më shumë, u largohem,

Kështu largohem nënë

Dhe nga ti, e varri i yt,

Duke ecur jetës shteg më shteg,

E të ngroh si dielli me rreze nga larg,

Si të kem frikë, se të djeg.

804867668