Suplementi Pena Shqiptare/ Hyskë Borobojka: Taksi, autobus urban apo tren?!...

Në një nga rrugët pak të ndriçuara të qytetit, rrinin dy djem apo burra, njëri me mjekër korb të zezë që ia mbulonte fytyrën dhe linte zbuluar kokën e rruar. Ndërsa tjetri kishte lënë vetëm mustaqet e verdha dhe kokën e mbuluar me një kapuçon. që i vinte deri te vetullat kaleshe. Të dy vinin e shkonin trotuarit, sikur kërkonin diçka që u kishte humbur, apo donin të numëronin pllakat e tij. Tej te fasada e rrugës u duk një zonjushe apo zonjë e kolme, e nisur dhe e stolisur me tre radhë rruazash varur në qafë, që i zbrisnin deri te gjoksi i mbushur. Në qafë e në duart e saj kishin zënë vend disa zinxhirë të verdhë e të bardhë, palë palë. Në fundin e veshëve i vareshin vëthët e ndritshëm, që arrinin deri te supet e zhveshura. Në bel kishte ngjeshur një rrip të gjerë si palldëm, me një togës të madhe, që shkëlqente e lëshonte rreze. Ndërsa në këmbë kishte mbathur një palë çizme lustrina që arrinin deri sipër gjunjëve, si çizmet që përdorin gjahtarët kur gjuajnë shpendë në gjole e liqene. Ajo po vinte duke u tundur e dukej si një kinkaleri shëtitëse

-Erdhi shpirti im! - thirri gjithë gëzim e hare mjekërziu.
-Kujt i thua “shpirti im”, ti fytyrë e keqe?! - e ndërpreu mustaqeverdhi.
-I them asaj që po vjen tek unë si thëllëzë mitare. Kujt tjetër. Në s’e di, mësoje!
-More zotni! Je në vete apo ke lajthitur?! Ajo, që ia marrsha e iu bëfsha kurban. nuk vjen për ty por për mua, që e kam të dashurën e zemrës! - i bërtiti tjetri aq sa morën zë qelqet e dritareve të lokaleve për rreth
Jo për ty njëri, por për mua tjetri, puna u trash, aq sa u bënë gati të ndesheshin, duke iu afruar njëri me tjetrin aq shumë sa hunda si kërrabë e mjekërziut gati të puthej me hundën si patëllxhan të mustaqeverdhit. Ndërsa duart dhe shkelmat u bënë gati për veprim. Ndeshja e tyre të kujton grindjet e përleshjet e deputetëve në Parlament, aq sa kryetari i tij detyrohet të thëresë punonjësit e gardës për t’i bërë zap. Në ndeshjen e asaj dite të mjekërziut me mustaqe verdhin, nuk u shfaq nevoja të thërriteshin forcat e rendit t’i bënin zap, Përpara se të kërciste grushti e të lozte shkelmi, në vendngjarje erdhi me një frymë, duke renduar një polic i gjatë me dy shirita të verdhë në sup..
-Zotërinj qytetarë ç’kini që po u ha kurrizi për dru dhe po prishni qetësinë publike!?- u thirri ai.
-Ky zotnia pa qime në kokë, thotë se ajo bukuroshja që po vjen na qenka dashnorja e tij. Kurse e vërteta është krejt ndryshe. Zemrën ajo ma ka dhuruar mua dhe vetëm mua! – tha mustaqeverdhi.
-Pa veri fre asaj gojës, që po llomotit. Ajo që po vjen nuk është as jotja e as e këtij zotnisë tjetër, por imja. S’e patë se erdha me një frymë duke rendur, që të mos i dilja nga fjala e dhënë. Prandaj mos prishni qetësinë publike e largohuni me kohë të mirë, përpara se t’u hedh prangat e t’ju çoj në dhomat e izolimit ne Komisariat, që të kalbeni ca ditë!- iu kërcënua polici.
Ndërsa përfaqësuesi i rendit po merrej me dy dashnorët e zhuritur, mbërrit një burrë rrondokop, me kokë si të shkuar në torno. Ai sa pa bukuroshen të stolisur e qëndisur si asnjëherë, që po vinte duke u tundur e shkundur, thirri:
-Eja shpirt se të pret lokali im e po qan për ty!
-More zoti qytetar, i ke mentë apo të kanë rrjedhur?! Si guxon, pa pikë turpi të marrësh dashnoren time në lokalin tënd?! – i shfryu punonjësi i rendit.
- Zoti polic!...
-Ndreq gojën! S’jam polic i thjeshtë por graduat! – e ndërpreu ai,
-Zoti graduat, të betohem për idealin e partisë time, se ajo që po vjen drejt nesh, është lulja e bukur me erë që stolis e zbukuron lokalin tim. Sa e shohin që hyn te dera, klientët gati të shtyjnë njëri tjetrin për të frekuentuar lokalin tim. Janë aq të shumtë sa s’mjaftojnë karriget e tavolinat për t’u ulur, por qëndrojnë në këmbë si hunj gardhi. Mjafton të shohin nazet e buzëqeshjen e saj, zoti polic!- vazhdoi pronari i lokalit.
-Graduat thuaj! Të thashë një herë s’dua ta përsëris!
-Si urdhëron zoti graduat! – u korrigjua ai e vazhdoi: -Po iku ajo, iku xhiroja, falimentova. S’paguaj dot taksat e qeverisë e të bashkisë! 
Në këto e sipër erdhi me shpejtësi e frenoi një veturë luksoze, që të vriste sytë nga shkëlqimi. Dera e saj u hap dhe prej saj zbriti një burrë trupshkurtër, barkmadh e qafëshkurtër. Në çast zonja e nisur dhe e stolisur, sa e pa vrapoi dhe iu hodh në qafë.
-More zotni! – foli me inat mjekërziu, Ka radhë. Si guxon zotrote. vjen e na i rrëmben? 
-E marr se është imja, ia shikon zotrote gjithë këto stoli e këtë veshje firmato, të gjitha janë investimet e kësaj kocke! - tha ai duke i rënë gjoksit.
Pastaj, siç e kishte bukuroshen në krah e vendosi në ndenjësen e parë të veturës luksoze. Mbylli derën e majtë, hapi me shpejtësi derën e djathtë e kapi timonin dhe makina u nis me shpejtësinë e erës.
-Iku! – tha me gjysmë zëri mustaqeverdhi.
-Në drejtim të paditur. Do ta shpallim në kërkim! – shtoi polici.
Mjekërziu iu afrua mustaqeverdhit si i zënë në faj e i tha:
-Më fal, o byrazer! Kot u grindëm e gati sa s’ia bëmë njëri tjetrit kurrizin më të butë se barkun. Unë e dija se ajo virane, ishte taksi ku mund të hipnin në të tre ose katër pasagjerë. Ku ta dija unë i gjori, se ajo paska qenë autobus urban sa njerëzit s’gjejnë ndenjëse për t’u ulur e ngjishen në këmbë, si sardelet në kuti?! 
-Tren me trembëdhjetë vagonë, thuaj! – shtoi tjetri.