Suplementi Pena Shqiptare/ Enrieta Sina: Dialog me veten

93

Çuditërisht asnjëherë nuk jam vetëm

Sepse janë aq të rralla çastet e qetësisë

Kur mbetem vetvetja…

Aty në dhomën përballë dikush frymon

Ardhur nga fëmijëria apo rinia ime

Për atë që dua të përjetoj shpesh më kundërshton

 

Atëherë, dal në qiell dhe kërkoj veten,

Vjen shumë rrallë viteve tek unë,

Më dhuron pak dashuri dhe tregon shpresën,

Nga ecën ajo, dhe pse gjurmët janë plot zhurmë.

 

Nuk është engjëll, vetvetja ime,

Po të ishte e tillë, do ta kisha përherë në shpirt.

Është vetëm një rreze e bardhë drite,

Me fije artësuar sjell një çast mrekullitë.

 

Në këtë mesnatë ajo erdhi papritur.

Një dialog me të munda të bëj, pak gjatë:

“Tek ty s’mund të qëndroj, sepse e tillë është jeta,

Mendo se brenda shpirtit më ke dhe kur jam larg…”