Paraqitjet në Beograd, për “Piktorin”, si ilaçet qetësuese për të sëmurin mendor! Analizë nga publicisti Kim Mehmeti: Është e mjerueshme kur Kryeministri i Shqipërisë ndjehet më mirë në shoqëri me Presidentin e Serbisë se me burrështetasit e Prishtinës. Kryeministri i Kombit, nuk i lejohet ta legjitimojë politikën antishqiptare serbe, e cila lufton kundër njohjes së Kosoves. Ai e përdor pushtetin, për ta harxhuar shtetin!

95

Paraqitjet mediatike në Beograd, për ‘Piktorin’ janë si ilaçet qetësues për të sëmurin mendor!

Kim Mehmeti

 

Sikur të bëhej fjalë për ndonjë piktor të rëndomtë nga Tirana, askujt nuk do i bënin përshtypje shkuarjet e tij në Serbi dhe, as do kishte ndonjë shqiptar që do ndjehej keq, pse ai më shpesh e viziton Beogradin, se sa Prishtinën. Sepse thjesht, çdo gjë mund të shpjegohet me prirjet e tij artistike dhe me lidhjet miqësore që ka atje. Por kur një piktor, qoftë edhe i dështuar, por që është Kryeministër i Shqipërisë, të krijon përshtypjen se më mirë ndjehet në shoqëri me Presidentin e Serbisë se me burrështetasit e Prishtinës, s’ke si të mos ndjehesh mjerueshëm dhe si mos e pyesësh vetveten: Vallë është e mundur që kryeqeveritari i mëmëdheut tënd të ndjehet kaq i afërt me burrështetasin, i cili deri dje mbante në duar kallashin dhe i shërbente ‘Kasapit të Ballkanit’, që deri dje kanosej haptazi se për çdo serb të vrarë do pushkatonte me qindra myslimanë!? Po pra, një shqiptari të rëndomtë i lejohet kur të dojë të shkojë e të dëfrehet me miqtë e tij në Beograd apo në cilindo cep të botës, por një piktori Kryeministër të mëmëdheut shqiptar, nuk i lejohet ta legjitimojë politikën antishqiptare serbe, siç nuk i lejohet të ngre dolli me burrështetasit që nuk lënë gurë pa lëvizur për t’i bindur shtetet ta tërheqin njohjen e pavarësisë së Kosovës. Dhe kur një kryeministër shqiptar e ndihmon promovimin e Serbisë si liderë të kësaj hapësire ballkanike, kur nga dashuria ndaj saj ‘Piktori’ harron se vendi i tij nuk kufizohet me Serbinë, por me Kosovën, pra kur Kryeministri i Shqipërisë nuk e kupton sa poshtëruese është ta promovosh ‘Shengenin e Ballkanit’ pa Kosovën në të, atëherë s’ke si ta shmangësh pyetjen logjike: Interesat e kujt i mbron ky njeri që aq lehtë acarohet me shqiptarët, por që aq shumë lumturohet sa herë që përqafohet me Presidentin serb? Dhe kur Kryeministri i Shqipërisë ngutet të shkojë në Beograd menjëherë pasi në Prishtinë t’i ketë humbur zgjedhjet parlamentare vëllazëria e tij e ‘Klanit Pronto’, s’ke si mos dyshosh, se ndoshta ka shkuar atje për t’i shpjeguar Presidentit serb nga afër, pse nuk ia doli që me ‘molliqajt’ dhe ‘shpendët’ e vet trashaluqë, ta shpartallonte Lëvizjen Vetëvendosje!? Pa dyshim se shumëçka lidhur me dashurinë e ‘Piktorit’ ndaj Serbisë dhe Presidentit serb mbetet e paqartë. Njësoj siç është e paqartë, pse opozita nuk ia doli ta çmontojë dekorin e rrejshëm të cirkut të tij mediatik, cirk i cili ia mundëson ‘Piktorit’ të ‘Rilindjes’ ta mbulojë realitetin tragjik ku ndodhet Shqipëria sot dhe të tregohet përpara botës si strateg i rëndësishëm politik rajonal. Cirk që e bën të padukshme të vërtetën, se ai e përdor pushtetin thuajse vetëm sa për ta harxhuar shtetin! Tani kur Piktori më është kthyer në Tiranë, mbase edhe nuk ia vlen të thuash çkadoqoftë lidhur me vizitën e tij të fundit në Beograd. Madje me këtë edhe e ndihmon, sepse si çdo gjë tjetër, edhe rezultatin e kësaj vizite ai do e matë nëpërmjet numrit të reagimeve mediatike dhe të emisioneve ‘debative’ për të. Por, nga ana tjetër, nuk ke si e injoron dhe si e trajton atë si një piktor të rëndomtë, kur e dinë se është Kryeministër i vendit tënd amë dhe se e përfaqëson tërë shqiptarinë. Dhe s’ke si sillesh mospërfillës ndaj tij as kur e di se vizitat e Beogradit dhe paraqitjet mediatike, për ‘Piktorin’ e ‘Rilindjes’ janë si ilaçet qetësues për të sëmurin mendor. Pra, as kur e dinë, se Kryeministri i mëmëdheut tënd kurrë nuk e ka jetuar të vërtetën për vetveten dhe atë për shtetin që drejton, por gjithmonë ka qenë banor i botës së vet gënjeshtare dhe i cirkut të vet mediatik. E për sa i përket cirkut mediatik të ‘Rilindjes’ së ‘Piktorit’, nuk duhet zhvlerësuar as roli i spikatur të kryetarit të Bashkisë së Tiranës në të. Por që, në dallim nga ‘Piktori’, nuk e lëvdon vetveten duke i përbuzur dhe ofenduar publikisht të tjerët, por duke mos e lëshuar lopatën nga dora. E me të cilën lopatë gjithnjë e më shumë e thellon gropën septike të gënjeshtrave mediatike për vetveten, gropën që herdo-kurdo do derdhet dhe nuk do e qelb vetëm Tiranën, por edhe tërë Shqipërinë.