Marjana Bulku: Samiti duartrokitës i realitetit ulëritës!

112

Ndodh shpesh që përpara se të rendisësh fjalët, ngjyrat të të vijnë më shpejt në ndihmë. Kështu më ndodhi mua, ndërsa mundohesha të gjej pak arsye përtej valës duartrokitëse që rivjen si dallgë e trazon kohët, i zhvesh, i vesh, i qartëson, mjegullon. Një retrospektivë e errët puthur me një perspektivë pikëpyetjesh ngjyrë rozë… Nuk jam piktore, por sa herë që nuk gjej dot fjalët, ngjyrat më vijnë në ndihmë. Simbolika e ngjyrave më shpie diku, dikur, në diçka … sa shumë të tilla bashkë… Dikur i quajtën të arratisur, ua mohuan atdheun, sepse kishin kaluar ilegalisht kufijtë e një vendi ku E drejta dhe Liria ishin ilegale.

Pastaj i quajtën huliganë, sepse guxuan të tejkalonin mure, ndërsa brenda u ishin murosur ëndrrat për liri ekonomike, kulturore, politike… Më vonë trupat e shumë prej tyre do të lundronin, fundoseshin, zhdukeshin detit të shpresës dhe zhgënjimit. Vargu që i ikën atdheut plot bukuri dëshmon palumturinë e tyre mbi atë truall, të cilit të gjithë ia dimë dhembjet, por çuditërisht i duartrokasim vazhdimisht fitoret. Është e pamundur t’i pyesësh të gjithë, se përse i ikën atdheut, por në dhjetëra përgjigje mund të kuptosh mijëra fate të përbashkëta si dhe udhëkryqe të njëjta gjithashtu.
Në ato dhjetëra arsye ikjesh, dashuria për vendin amë dhe dëshira për t’u kthyer aty, mbeten sa të gjalla po aq edhe tunduese, duke nxitur kështu idealizma e ndjesi me të cilat është krim të abuzosh. Ne kemi 500 vjet që ikim dhe 100 vjet që duartrokasim. 500 vjet që derdhim lot porteve, aeroporteve, kufijve pa pyetur me zë të lartë: PSE?

Janë miliona ‘sepse’ që rënkojnë bri ‘Pse-së’ 500 -vjeçare dhe nuk ka asnjë përgjigje, sepse përbri duartrokitjes absurde ka 100 vjet. Një duartrokitje që e bën të vështirë dialogun mes nesh, të shkuarës, të ardhmes, një përplasje absurde duarsh kur shpirti rënkon, një gëzim i shtirur kur familja copëzohet, një ngërdheshje hipokrite kur plaga të lexohet në sy… një pamundësi për të thënë dhe shpjeguar çfarë do të ishte më mirë. E bota qeshet me n , teksa duartrokasim zhgënjimin tonë. Në vargun e duartrokitësve diku, dikush rrinte i ftohtë, do të ishte dialogu më domethënës që, edhe pse në mes të furisë absurde të duarve që rrihen, më rrëfente fatin e dhimbshëm të një atdheu, të cilit i ikin bijtë e vet çdo ditë.

Heshtja e tij rrëfente për babanë që dikur i ishte arratisur, vitet e vështira të rritjes pa prind, mes goditjesh që vetëm në Shqipëri kanë ndodhur, fëmijët e larguar rishtas, shtëpitë e tyre të boshatisura. Mes ikjesh të shumëfishta ku natyrshëm kjo e fëmijëve dhemb më shumë ai qëndronte ftohtësish i fortë. Në duar shtrëngonte një tufë çelësash, me siguri të shtëpive të boshatisura, pa zëra fëmijësh plot ulërima dhe ofshama prindërish që si ky kanë mbetur vetëm në atdheun e braktisur me një popull që duartroket, edhe pse siguria i mungon, shërbimi shëndetësor, uji i pijshëm…

Eh sa e sa të tillë ka nëpër qytetet tona?! Por duart tona janë mësuar të rrihen për më të mirët, më të suksesshmit, më të fuqishmit që kanë para dhe pushtet pa dëgjuar kurrë ato rënkimet e vërteta të këtyre shtegtimeve 500 vjeçare nëpër të cilat ndodh që të takosh edhe suksesin, por ne e dimë se nuk ka sukses më të madh sesa kur atdheu, familja, jeton dhe gëzon liri ekonomike e më gjerë. Kërcitja e çelësave ma zëvendësoi në çast atë zhurmë duartrokitëse, me zëra fëmijësh, gurgullimë uji dhe tinguj të rralluar dasmash ndërsa për t’i vizatuar këto, çuditërisht ngjyrat nuk po më vinin më në ndihmë./Gazeta “Dielli”