Linditë RAMUSHI DUSHKU/ Poezi

    143

    (Gjilan)

     Ngjitur majave dashurishë
    Kush nuk u ngjit majave
    e si pa thelpinjtë e kthesave
    rrugicave me kalldrëm
    e s’e pa lakoren e hënës shtruar
    mbi puset e ujit
    e s’i njomi sytë

    nga flladi i vjeshtave
    tinëzake e zemërake
    e kush se shkriu dashurinë

    si dyll i qullosur
    ngjitur kësaj maje
    veç djersa e tharë

    na shkon nëpër kurriz.

    E s’di në të jem ngjitur

    në murin e gjatë
    gurë ndërtuar kinezësh
    që të më çojë

    në pellgjet e pashterura fjalësh
    a në vreshtat e verës Vjenezë
    se dehur vallëzoja “Danubin blu”.

    Kush s’u ngjit dashurisë…
    si ne që prisnim netët

    çarçaf mes ditës e natës
    hëna të dukej

    hije klandestine në tokë.
     

    VJESHTË DASHURIE

     

    Edhe pse vjeshtës vonë u bien gjethet

    pemishteve të kuqërremta

    ngjitur me dritën e diellit tani më ikanak

    ani pse vjeljet kishin mbaruar

    ti i vluar erdhur ishe

    jo se s’ta njihja ardhjen

    veç numëroja minutat e pritjes.

     

    Dhe vjeshtat ikin mbi supet e kohës

    pa kërkuar kusur

    se unë e ti ashtu të mbledhur

    puthemi e shthuremi

    nga po ai zjarr i dashurisë

    së derdhur nga perënditë dikur

    se s’mund te merret vesh vallë

    ne u krijuam frymë me frymë.

     

    Vjeshtat kanë për t’u shthurur

    gjithmonë furtunave të tyre

    sa flokë mbi kokë të lënë shprishur

    ne të pa ndrojtur ndonjëherë

    pushtuar nga i njëjti zjarr

    që kishin hedhur perënditë

    atëherë kur dashuritë ngjizen

    …si vjeshtë dashurie.

     

     

    SONATË DHE HËNË

     

    Sonte hëna i paska fsheh hijet e veta

    Diku pas qiellit rrumbullak

    Dritat gri që netëve bien mbi flokun tim

    Kush e di se ku ka mbetur

    Dehur puthjeve shtrënguar dashurish.

    Veç tavolina katrore që mban

    Dy gotat e mbushura me verë

    Të tjerë zëra paskan fjetur hijeve të hënës

    As garso’ nuk i përgjigjet thirrjeve

    Të atyre që pin freskun çdo natë.

     

    Po le të flenë se bota ish- farkuar me njerëzit

    E unë e ti ta shijojmë këtë shije

    Të fshehur si aristokrat të krehur kohësh

    Sonatë dhe hënë sërish do ketë

    Le të fshihet hëna ashtu le të rrijë

    Po të dojë se nur i saj sërish do ngjizet

    Netëve tona puthur e shthurur nëpër shtrat.