Forca e zakonit

    72

    Ali BREGU

     

    Forca  e zakonit

     

    Quanin, aty bri mullirit

    Si për ironi të fatit,

    Ahir, djalin e Çakshirit,

    Më idiotin e krejt fshatit

    Prapë, në çdo lindje uronin

    Ay në fshat të Çakshirit,

    Veç për forcë të zakonit:

    “-Pastë mendjen e ahirit!”.

     

    Dua gjysmën e prodhimit

    Shkoza, ashtu nëpër dhëmbë,

    -Më dëgjo, – i tha, -o ftua,

    Në do të qëndrosh në këmbë,

    Merrmë për hereke mua!

    Si shpërblim për këtë punë

    (shtoi dhe i mëshoi mendimit)

    As më pak e as më shumë,

    Dua gjysmën e prodhimit!

    _________________________________

    E keqja shkulet nga rrënjët

    Kur u përgjak mbret luani

    Prej atij gjembi kockor,

    I preu ferrat, u bë nami,

    Me të gjitha u hakmor.

     

    Por, papritur menjëherë,

    Fill porsa erdhi pranvera,

    Veç rrënjët e njërës ferrë

    U bënë të gjitha ferra.

    _________________________________

    Transplanti i Micit

     

    Në transplant të mushkërive

    Kur bëri Mic Trazavaçi,

    I vunë tej mundësive

    Kacek të ri prej kovaçi.

     

    Si kali i sertë frerit

    S’i bindet, por tërheq zvarrë,

    Mici gjith’ i frynte sherrit,

    Medemek të ndizte zjarr.

     

    _________________________________

    Specializimi i lejlekut

     

    Laraskat me krrakëllimë

    Pyetën ashtu pa u ngutur

    Lejlekët pas shtegtimit:

    -Na thoni, duam të dimë

    Ku e morët mir’ e bukur

    Mjeshtrinë e ndërtimit?!

     

    Thanë’ lejlekët:-Për ndërtim

    Shquhemi e s’i rrëzojnë

    As rokadat e tërmetit,

    Sepse për specializim

    Marrim rrugën edhe shkojmë

    Gjashtë muaj, jashtë shtetit.

     

    _________________________________

    Kur vdes për së gjalli

    Shelgu, pa rrënjë e fletë,

    Zgërbonjë, cung i pajetë

    I tha kulprës rëndë-rëndë:

    -Si filiz qëndroj më këmbë.

    Ja, shikomë moj e vrarë,

    Më drejt nga plepat lastarë!

     

    Kulpërholla-krahëgjatë,

    -Prit,- I tha shelgut të  thatë;

    U çmbështoll…, fët u largua

    Shelgu vate, u rrëzua.

    I përtokur, ndënë shkurret,

    S’u dëgjua më të mburret.

     

    _________________________________

    Është tingull i floririt

     

    Pyeti i biri një natë

    Kopracin e po i thotë:

    -Cli tingull o im atë

    Ësht’ m’ i ëmbëlti në botë?

     

    Me zë si të marrë hua

    I tha kopraci të birit:

    -Më i ëmbëlti për mua,

    Është tingull i floririt.