Andon Zako Çajupi/Poezi

    510

    Elegji në pleqëri për të shkretën djalëri

     Grua seç mu prish kandari

    Nuk është më ai i pari
    Që s’përtonte ditë e natë
    Ndizej si barut i thatë.

    Lëre grua se ç’më gjeti
    Nuk më bindet më aleti
    Ky bandill që çante retë
    Më s’i ngre kryet përpjetë.

    Vjet si kalë turfullonte
    Gratë e fshatit kur shikonte
    Sa i shihte bythëzbuluar
    Sulej si qen i tërbuar.

    I pushtonte vetë të tëra
    Zgavra, shpella, guva, vërra
    Fryhej si një patëllxhan
    Kur shkonte nën fustan.

    Sa i vinte mend zanatit
    E uronin gratë e fshatit
    Po sot çka që është mërzitur
    Trup e shpirt i rraskapitur?

    Shikon çupat sisëplota
    Me shalë të buta e të ngrohta
    Nuset e bardha si dëbora
    Që s’i shpëtonin nga dora.

    Gratë e reja sisëmëdhatë
    Që i ndërronte përnatë…
    Dhe s`lëviz të bëhet burrë
    Më mbeti vetëm për shurrë.

    Ah moj grua moj e ngratë
    Të mbeti burri kaq thatë
    Megjithëse më s`të ngop dot
    Por dikur s`kam qenë si sot.

    Isha trim dhe djalë i hedhur
    Pak usta për të zgjedhur
    Buzëqeshja me të tëra
    Mjaftonte që t’u hante vërra.

    Por më shumë doja gratë
    Vithe gjëra sisë mëdhatë
    Por dhe çupat shumë i desha
    Nuk i lija virgjëresha.

    Mazallah mbeçin me barrë
    I thirrja u bëja varrë!
    Nuset e reja me naze
    I haja si qofte taze.

    I ndukja me buzë e dhëmbë
    Sa ngrihej fshati në këmbë
    Isha bej me mall me toka
    Po bëja se ç’më thoshte koka.

    Në Zagori dorë e parë
    Me sejmerë e hyzmeqarë
    Kisha kuaj lopë e dhen
    Edhe gra më shumë se qen.

    Vetë i ujdisja të tëra
    Ç’më tha koka e s’e bëra?
    Në Europë s’lashë vend pa parë
    Kuplarate i mora mbarë.

    Shijova bionde gjermane
    Meskëputurat persiane
    Rreth e qark iu solla botës
    Por në Francë lashë mend e kokës.

    Kush të dojë le ta provojë
    Të ma marrë mikun në gojë
    Në Stamboll mos shkofsha kurrë
    Bashkohet burri me burrë.

    Thonë se është ves i shëmtuar
    Mos vdeksha pa e provuar
    Por tani kjo punë e pati
    U plaka, më ra takati.

    Fshati im

    Malet me gurë,
    fushat me bar shumë,
    arat me grurë,
    më tutje një lumë.

    Fshati për karshi
    me kish’ e me varre,
    rrotull ca shtëpi
    të vogëla fare.

    Ujëtë të ftohtë,
    era pun’ e madhe,
    bilbili ia thotë,
    gratë si sorrkadhe.

    Burrat nën hie,
    lozin, kuvendojnë,
    pika që s’u bie,
    se nga gratë rrojnë!

    Gratë venë nd’arë,
    dhe në vreshta gratë,
    gruaja korr barë,
    punon dit’ e natë.

    Gratë në të shirë,
    në të vjela gratë,
    ikinë pa gdhirë,
    kthenenë me natë.

    Gruaja për burrë
    digjetë në diell,
    punon es’rri kurrë
    as ditën e diel.

    0 moj shqipëtarkë,
    që vet’ e nget qetë,
    edhe drek’ e darkë
    kthehesh e bën vetë;

    Moj e mjera grua,
    Ç’e do burrë zinë
    që ftohet në krua
    dhe ti mban shtëpinë!.