Ali Asllani/ Poezi

    61

    Ali Asllani, poet, atdhetar dhe diplomat shqiptar,u lind më 28 nëntor të vitit 1884VajzëVlorës dhe vdiq më 20 dhjetor 1966. Në Vlorë kreu shkollën fillore, në Janinë shkollën e mesme, gjimnazin “Zosimea” në vitin 1888. Në fillim studioi mjekësi, por pastaj vazhdoi Institutin e Lartë të Shkencave Politiko-Shoqëroro-Administrative në Stamboll … Pas çlirimit është ndër të parët themelues të Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve. Deri në vitin 1952 mbahej nga të ardhurat e pakta nga përkthimet për llogari të Institutit të Shkencave, por kjo mundësi iu pre më vonë.

     Do t’i shtrydh të dy sytë

    Un’ jam un’, saksi e vjetër!
    Lule gjirit që stolisa shkoi stolisi një gji tjetër
    Un’ e nisa e stolisa me ç’i jep e s’i jep sisa
    dhe me këngë ylyveri buz’ e gushë ja qëndisa

    Nëpër vapëz i dhash’ hijem nëpër hije er’ e shije
    i dhash’ shije poezie, gjith’ fuqit’ e një magjie
    gjith ato, që fllad i ëmbël nëpër lule mbar e bije
    ar’ e diellit me tallaze, ar’ e hënës fije-fije
    dashuria me dollira dhe me thelp lajthije pije…

    Po u bë ajo që s’bënej, si, pra, zemra do duroj’,
    syri lotin ta qëndis, loti syrin ta harroj?
    Si, pra, zëmra do durojë un’saksia tash të vuaj
    edhe këngë e gjirit tim të këndoj’ në gji të huaj?

    Un’ e nisa i stolisa me ç’i jep e s’i jep sisa,
    dhe me këngë ylyveri buz’ e gushë ja qëndisa
    buz’ e gushë ja qëndisa, e ormisa mu në zëmër
    plasi hëna ziliqare që shikonte me sy vëngër!

    Më së fundi i dhash’ lotin, kryepajën time pajë
    i dhash’ lotët që pikonin ku i shkelte këmbë e saj’
    i dhash’ vjershën time valë, dy herë valë tri her’ zjarr
    që buçet në maj të penës edhe bënet këng e marr’
    këng’ e marr’ e mallit tim, që tani e paskëtaj
    do t’i shtrydh të dy sytë nëpër gjurma të asaj!

    Vlora, Vlora!

    Jam vlonjat e jam vlonjat,
    e kam shkabën mëm’ e atë,
    shkaba trime dykrenore
    fron’ e saj e ka në Vlorë!

    Vlora, Vlora, Vlora, Vlora,
    rroki armët, bëja fora!

    Vlora trime shqiptare
    si rob jetën s’e do fare,
    a do mbetet Shqipëri,
    a do bëhet tym e hi!

    Vlora, Vlora, Vlora, Vlora,
    rroki armët, bëja fora!

    Jam vlonjat e jam burrë,
    s’duron burri zgjedhë kurrë,
    jam vlonjat e si vlonjat
    di bëj luftë me të shtat’!

    Vlora, Vlora, Vlora, Vlora,
    Bjeri, moj, t’u lumtë dora!

    Jam vlonjat dhe trim me besë,
    rreth flamurit di të vdesë,
    a me hir a me pahir
    doemos do rroj i lirë!

    Ç’do të thotë patriot?

    Ç’do të thotë patriot
    sot për sot në Shqipëri?
    Një tuf’ ah e një tuf lotë,
    një njeri i pa njeri!

    Jo, jo! Burri i bën ball’
    do buçit si val’ mbi zall,

    Sa më zi edhe më zi
    sido qoftë pun’ e tij,
    copë-cop’ i bënet buza
    po aspak s’i falet shpuza.

    Sikurse një gur strall,
    në gji zjarrin e ka ngjall,
    qoft’ në lum’ e qoft’ në det
    zjarr’ i tija nuk humbet!

    Një vështrim i arratisur

    Një vështrim i arratisur
    Nga qepallat e qëndisur
    Ku është shpirti im skalitur,
    Nga dy syt’ e zez’ të tu
    Vjen me thotë ashtu-kështu!

    Me thot’ jo edhe me ndez
    Me thot’ po edhe me vdes
    Nata zgjatet edhe zgjatet
    Ah kjo nat’ me or’ nuk matet!
    E un’ mbetem duke lutur
    Lutem yjeve te këputur.

    Dhe un’ lus e kërkoj ty,
    Atë vetull, atë sy!
    Se në syrin tënd të zi
    N’atë sy të zi, mazi
    Shenj’ e buzës sime duket
    Si një prush në re kur muget!

    7 PRILL 1939

    Shtatë prill…
    Kopilove o kopil
    E u lute u këpute
    Njëqind pash në dhe u fute!

    Natyrisht një tradhëtor
    Spor e fisit arbëror
    E pret hasmin me daulle
    Kur gjen ditën ta bën pulle!

    Na e gjeti dhe na ra
    Vret Shqiponjën që s’u vra
    Nuk u vra dhe nuk do vritet
    Poshtë përpjetë me vrull vërtitet!

    Ja dhe himni që na thuri
    Hymn’i zi i një qivuri:
    “Eja, eja alala
    Të na rrojë Duçeja
    Duçeja guguçeja
    Le të rroj’ edhe flamuri
    Sa për sy e për bela!”

    I pabesi ta dij’, pra
    Ndër kasolle me një tra
    Që nga Shkodra gjer në Dropull
    Rron ai që i thon’ popull!

    Ajo dor’ që rreh dybekun
    Di ta mbush edhe dyfekun
    Në se ditën çan ugar
    Edhe natën thur litar
    Thur litar e kalit grushtin
    Dhe e var nga këmbët pushtin!